Gelişimsel Bir Travma Olarak 'Teşhissiz' Büyümek

DEHB tanısı alamadan büyüyen çocukların nörolojik olarak nasıl kronik bir 'yalnızlık ve anlaşılmazlık' travması geliştirdiği.

Binlerce Kağıt Kesiği

Klinik Psikolog Bedia Karaca'ya göre travma sadece büyük felaketler (kazalar, istismarlar) değildir. DEHB ile doğup, bu durumun farkında olmayan bir aile ve eğitim sistemi içinde büyümek devasa bir 'Gelişimsel Travma'dır.

Çocuk her gün öğretmeninden, ailesinden veya arkadaşlarından 'Neden dinlemiyorsun?', 'Yine mi kaybettin?', 'İstesen yaparsın ama tembelsin' gibi mikro eleştiriler duyar. Bu binlerce 'kağıt kesiği' şeklindeki küçük 't' travmaları, yıllar içinde çocuğun sinir sistemini tamamen savunmacı bir hale getirir.

---

'Ben Bozuğum' İnancını Kırmak

Teşhissiz büyüyen yetişkinler kliniğe genellikle 'Ben bozuğum', 'Bende temel bir hata var' veya 'Şanssız ve beceriksiz biriyim' inançlarıyla gelirler. Çünkü yaşadıkları yürütücü işlev krizlerini adlandıracak kelimelere (maskeleme, RSD, zaman körlüğü) sahip değillerdir.

Teşhis almak ve psikoterapiye başlamak, bu geçmişin yeniden yazılmasıdır. Terapist bireyle birlikte geçmişteki başarısızlıkların 'karakter kusuru' değil, 'nörolojik uyumsuzluk' olduğunu ayrıştırır. Bu süreç, bireyin kendi çocukluğuna duyduğu öfkenin yerini derin bir şefkatin almasını sağlar.